اى فداى تو هم دل و هم جان       وى نثار رهت هم این و هم آن

         دل فداى تو چون توئى دلبـــــر       جــــان نثار تو چون توئى جانان

         دل رهاندن ز دست تو مشکل        جــان فشاندن بپـــاى تو آسان  

         راه وصـــل تــــو راه پُــر آشوب        درد عشـــق تــــو درد بیــدرمان

         بندگانیم جان و دل بــــر کـــف       چشم بر حکم و گوش بر فرمان

         گر ســــر صلــح دارى اینک دل        ور ســـر جنگ دارى اینکم جان

         دوش از شور عشق و جذبه شوق   هر طـــرف مى شتافتم حیران

         آخــــــر کـــــار شوق دیـــدارم        سوى دیــر مغــــان کشید عیان

         چشـــم بد دور خلـــوتى دیدم        روشـــن از نـــور حق نه از نیران

         هر طرف دیدم آتشى کان شب      دیــــد در طــــور موسـى عمران

         پیــــــرى آنجــــا بآتش افـروزى        بــــادب گـــــرد پیــــر مغبچـاکن

         همه سیمین عذار و گل رخسار     همــه شیرین زبان و تنگ دهان

         چنگ و عود و دف و نى و بر بط       شمع و نقل و مى و گل و ریحان

         ساقى ماهـروى مشکین موى       مطرب بذله گـــوى خوش الحان

         مغ و مغ زاده موبـــد و دستـــور       خــدمتش را تمـــام بسته میان

            من شرمنــده از مسلمـــانــى       شدم آنجـــا بگـــوشه اى پنهان

          پیر پرسید کیست ایـــن گفتند       عاشقى بیقـــــرار و سرگــردان

          گفت جامى دهیدش از مى ناب     گر چه ناخوانده باشد این مهمان

          ساقى آتش پرست و آتش دست   ریخـــت در ساغر آتش ســوزان

      چون کشیدم نه عقل ماند و نه هوش  سوخت هم کفر از آن و هم ایمان

          مست افتــادم و در آن مستى       بزبـــانى کــــه شــــرح آن نتوان

           این سخن مى شنیدم از اعضا      همه حتــــــى الورید و الشریان

                          که یکى هست و هیچ نیست جز او

                          وحـــــــــــــــــــده لا اله الا هــــــــــو