خـــدایا داد از ایـن‌دل داد از ایــن‌دل
که یکدم مو نگشتُم شاد از این‌دل


چو فردا دادخــــواهان داد خـواهند
بگویــُم صـــــد هزاران داد از این‌دل

 

 

عزیزا کــاسه چشمُــم سرایت

میان هر دو چشمُم جای پایت


ازو ترسُم که غـافل پا نهی باز
نشــینه خـــار مـــژگونُم بپایت

 

 

بود درد مو و درمــونُـم از دوست
بود وصل مو و هجرونُم از دوست


اگر قصّــابُم از تن واکِـــنه پوست
جدا هرگز نگرده جونُم از دوست

 

 

تو دوری از برُم دل در برُم نیست
هــوای دیگری اندر سرُم نیست


بجــان دلــبرُم کز هــر دو عـــالم
تمــنّای دگــر جز دلبـــرُم نیست

 

 

نمـی‌دونُم دلـم دیوونهء کیست
کجا میگردد و در خونهء کیست


نمی‌دونُــم دل سـرگــشتهء مو
اسیر نرگس مـستونهء کیست

 

 

دلـی دیرم خریدار مــحبت
کزو گرم است بازار محبت


لباسی بافتُم بر قامت دل
زپــود محنت و تـار مـحبت

 

 

دو چشمُم دردِ چشمونِ تو چیناد
نوا، دردی بــچشـمونت نـشــیناد


شـــنیدُم رفـتی و یاری گــــرفتی!
اگر گـوشُم شنو، چــشمم نویناد