عقل برو برو برو عشق بیا بیا                          

راحت جان و دل توئی دور مشو زپیش ما


داروی درد عاشقی هست دوای درد ما          

نیست به نزد عاشقان خوشتر ازاین دوا دوا


کشته تیغ عشق اوزنده دلی است جاودان  

بنده خویش اگر کشد نیست به خواجه خونبها


مست و خراب وساکنم بر سر کوی می فروش          

زاهد و کنج صومعه او به کجا و ما کجا


جام جهان نمای ما آینه جمال او                                 

جام جهان نمانگر روی به آینه نما


هر که گدای او بود پادشه است بر همه                   

شه چه بود که پادشه بر در او بود گدا


سید مست ما سزد بنده بندگی او                           

حضرت او از آن ما جنت و حوریان ترا

 

شاه نعمت الله ولی