برخیز و بیا بتا برای دل ما   

                    حل کن به جمال خویشتن مشکل ما

یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم  

          زان پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما

              ********************   

چون عهده نمی‌شود کسی فردا را 

          حالی خوش کن تو این دل شیدا را

می نوش بماهتاب ای ماه که ماه  

          بسیار بتابد و نیابد ما را

             ********************

قرآن که مهین کلام خوانند آن را     

          گه گاه نه بر دوام خوانند آن را

بر گرد پیاله آیتی هست مقیم    

             کاندر همه جا مدام خوانند آن را

             ********************

گر می نخوری طعنه مزن مستانرا        

          بنیاد مکن تو حیله و دستانرا

تو غره بدان مشو که می مینخوری     

            صد لقمه خوری که می غلام‌ست آنرا

              ********************

هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا   

       چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا

معلوم نشد که در طربخانه خاک      

        نقاش ازل بهر چه آراست مرا

              ********************

مائیم و می و مطرب و این کنج خراب        

           جان و دل و جام و جامه در رهن شراب

فارغ ز امید رحمت و بیم عذاب     

                       آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب  

             ********************

آن قصر که جمشید در او جام گرفت        

  آهو بچه کرد و شیر آرام گرفت

بهرام که گور می‌گرفتی همه عمر   

         دیدی که چگونه گور بهرام گرفت

             ********************

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست       

      بی باده ارغوان نمیباید زیست

این سبزه که امروز تماشاگه ماست    

     تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست

             ********************

اکنون که گل سعادتت پربار است        

                 دست تو ز جام می چرا بیکار است

می‌خور که زمانه دشمنی غدار است           

        دریافتن روز چنین دشوار است

           ********************

امروز ترا دسترس فردا نیست            

            و اندیشه فردات بجز سودا نیست

ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست       

       کاین باقی عمر را بها پیدا نیست