گلچین اشعار سیمین بهبهانی

 

یادی از من نمی کنی چرا ؟

 

دست چین کردم نگاه تو را  

 

از بین همه آن نگاه های پر گناه  

 

و چه زیبا بود خواستن چشم های تو را  

 

چیدم از هوای نفس های بودنت  

 

در تلاطم هیاهو و آنهمه صدا  

 

پس چرا یادم نمی کنی آخر چرا ؟ 

 

دیریست تو را در هوسم تاب می دهم  

 

ازتو پر می شوم  

 

بگذار حتی کفر بگویم  

 

تو که باشی من می شوم بی خدا  

 

به گمانم ایمانم تو شدی  

 

به گمانم همه دینم تو شدی  

 

ولی نمی دانم چرا تو یادی از من نمی کنی چرا ؟  

 

*سیمین *

 

 
 
ای نازنین !‌ نگاه روان پرور تو کو ؟

 

                                     وان خندهٔ ز عشق پیام آور تو کو ؟

ای آسمان تیره که اینسان گرفته ای

                                     بنما به من که ماه تو کو ؟ اختر تو کو ؟

ای سایه گستر سر من ،‌ ای همای عشق

                                    از پا فتاده ای ز چه ؟ بال و پر تو کو ؟

ای دل که سوختی به بر جمع ، چون سپند

                                   مجمر تو را کجا شد و خاکستر تو کو ؟

آخر نه جایگاه سرت بود سینه ام ؟

                                   سر بر کدام سینه نهادی سر تو کو ؟

ناز از چه کرده ای ، چو نیازت به لطف ماست ؟

                                   آخر بگو که یار ز من بهتر تو کو

سودای عشق بود و گذشتیم ما ز جان

                                  اما گذشت این دل سوداگر تو کو ؟

صدها گره فتاده به زلف و به کار من

                                  دست گره گشای نوازشگر تو کو ؟

سیمین !‌ درخت عشق شدی پاک سوختی

                                  اما کسی نگفت که خاکستر تو کو ؟

 

گر بوسه می خواهی بیا، یک نه دو صد بستان برو

                                   این جا تن بی جان بیا، زین جا سراپا جان برو

صد بوسه ی تر بَخْشَمَت، از بوسه بهتر بَخْشَمَت

                                   اما ز چشم دشمنان، پنهان بیا، پنهان برو

هرگز مپرس از راز من، زین ره مشو دمساز من

                                    گر مهربان خواهی مرا، حیران بیا حیران برو

در پای عشقم جان بده، جان چیست، بیش از آن بده

                                    گر بنده ی فرمانبری، از جان پی فرمان برو

امشب چو شمع روشنم، سر می کشد جان از تنم

                                    جان ِ برون از تن منم، خامُش بیا سوزان برو

امشب سراپا مستیم، جام شراب هستیم 

                                     سرکش مرا وَزْکوی من افتان برو؟ خیزان برو

بنگر که نور حق شدم، زیبایی ی مطلق شدم

                                     در چهره ی سیمین نگر، با جلوه ی جانان برو

سیمین بهبهانی