اینکه خاک سیهش بالین است
          اختر چرخ ادب پروین است
گرچه جز تلخی از ایام ندید
          هر چه خواهی سخنش شیرین است
صاحب آن همه گفتار امروز
          سائل فاتحه و یاسین است
دوستان به که ز وی یاد کنید
          دل بی دوست دلی غمگین است
خاک در دیده بسی جان فرساست
سنگ بر سینه ، بسی سنگین است
هر که باشی و ز هرجا برسی
          آخرین منزل هستی این است
آدمی هرچه توانگر باشد
          چو بدین نقطه رسد مسکین است
خرم آنکس که در این محنت گاه
          خاطری را سبب تسکین است.