خداوندی چنین بخشنده داریم             

که با چندین گنه امیدواریم

که بگشاید دری کایزد ببندد              

 بیا با هم درین درگه بنالیم

خدایا گر بخوانی ور برانی              

جز انعامت در دیگر نداریم

سرافرازیم اگر بر بنده بخشی              

وگرنه از گنه سر برنیاریم

ز مشتی خاک ما را آفریدی               

چگونه شکر این نعمت گزاریم

تو بخشیدی روان وعقل و ایمان           

 و گرنه ما همان مشت غباریم

تو با ما روز و شب در خلوت و ما        

شب و روزی به غفلت می گذاریم

نگفتم خدمت آوردیم و طاعت  

که از تقصیر خدمت شرمساریم

مباد آن روز در درگاه لطفت

 به دست ناامیدی سر بخاریم

ز درویشان کوی انگارما را

که از خاصان حضرت برکناریم

ندانم دیدنش را خود صفت چیست

جز این را کز سماعش بیقراریم

شرابی در ازل او داد ما را

هنوز از تاب آن می در خماریم

چو عقل اندر نمی گنجد تو سعدی

بیا تا سر به شیدایی برآریم.