شعر از پروین اعتصامی

اینکه خاک سیهش بالین است
          اختر چرخ ادب پروین است
گرچه جز تلخی از ایام ندید
          هر چه خواهی سخنش شیرین است
صاحب آن همه گفتار امروز
          سائل فاتحه و یاسین است
دوستان به که ز وی یاد کنید
          دل بی دوست دلی غمگین است
خاک در دیده بسی جان فرساست
سنگ بر سینه ، بسی سنگین است
هر که باشی و ز هرجا برسی
          آخرین منزل هستی این است
آدمی هرچه توانگر باشد
          چو بدین نقطه رسد مسکین است
خرم آنکس که در این محنت گاه
          خاطری را سبب تسکین است.

/ 0 نظر / 18 بازدید